Hoe kan het dat Rob Jetten wordt overspoeld met homofobe bagger, terwijl Pim Fortuyn, ook openlijk homoseksueel en in een veel ruwere politieke tijd, die stroom amper over zich heen kreeg?
Het gemakzuchtige antwoord is: “de tijd is verhard.”
Het eerlijkere antwoord is ongemakkelijker.
Fortuyn was allesbehalve bescheiden, maar hij had allure. Hij betrad een ruimte en nam haar in. Hij sprak met intellectuele superioriteit, met zelfbewustzijn, met theatrale beheersing. Hij combineerde bravoure met beschaving, polemiek met fatsoen. Of je hem nu verafgoodde of verafschuwde, hij straalde waardigheid uit. Hij dwong respect af!
Bij Jetten ontbreekt dat gewicht. Waar Fortuyn grandeur had, oogt Jetten ordinair. Waar Fortuyn verfijnd provoceerde, voelt het bij Jetten smakeloos. Waar Fortuyn zijn eigenheid droeg met stijl, maakt Jetten op velen een vulgaire, platvloerse indruk. Niet vanwege zijn geaardheid maar vanwege toon, presentatie en uitstraling.
Dat betekent niet dat homofobe aanvallen ooit te rechtvaardigen zijn, ze zijn verwerpelijk en laf. Maar wie doet alsof elke vorm van afkeer uitsluitend voortkomt uit intolerantie, weigert naar het volledige plaatje te kijken.
Pim Fortuyn werd niet alleen beoordeeld op zijn standpunten, maar ook op hoe hij zich presenteerde. Met waardigheid, elegantie, allure, stijl. Charmant en beschaafd. Pim werd beoordeeld op zijn gravitas, op zijn presence.
Rob Jetten zijn presence zijn ordinaire foto’s die ook op een vage homo datingsite zouden kunnen staan. Hij maakt met zijn hand een fellatio bewegingen naar mede lid van de Tweede Kamer terwijl deze staat te debatteren. Hij laat photo shoots maken in een met water gevuld bad waar hij met zijn natte pak in ligt terwijl hij met zaad vragende ogen de camera in kijkt. En hij post kleffe filmpjes samen met zijn Argentijnse partner ten aanzien van de hele wereld.
Fortuyn beheerste het toneel.
Jetten staat erop.
Dat verschil, dat voelt het volk haarfijn aan.